هادی رضایی راد

در دهههای اخیر، با رشد روزافزون شهرنشینی و گسترش فیزیکی ب یبرنامه شهرها، سلامت عمومی شهروندان به یکی از مهمترین چالشهای جوامع شهری تبدیل شده است. افزایش تراکم جمعیت، استفاده بیرویه از خودروهای شخصی، کاهش فعالیتهای بدنی، شکلگیری محیطهای آلوده، پر سر و صدا و پرازدحام، همگی از عواملی هستند که بر سلامت جسمی و روانی افراد اثر منفی گذاشتهاند. در این میان، فرم شهری به عنوان یکی از عوامل کالبدی و ساختاری مهم در برنامهریزی و طراحی شهری، تاثیر مستقیمی بر کیفیت زندگی و میزان سلامت ساکنین دارد . شکلگیری فرمهای شهری نامتوازن، گسترش پراکنده شهرها، عدم توجه به پیادهمداری و فعالیت بدنی در طراحی فضاهای شهری، همه موجب کاهش تحرک شهروندان، افزایش نرخ چاقی، بیمار یهای قلبی-عروقی، و اختلالات روانی شده است. بنابراین، لزوم بازنگری در طراحی شهری بهگونهای که سلامت عمومی را در مرکز توجه قرار دهد، بیش از پیش احساس میشود . این پژوهش با هدف تحلیل اثرات فرم شهری بر سلامت شهروندان در شهر جدید هشتگرد انجام گرفته است؛ شهری که در سالهای اخیر با رشد فیزیکی شتابزده و بدون انسجام کالبدی مواجه بوده و در نتیجه آن، مسائ ل مختلفی در زمینه سلامت عمومی ساکنان بروز یافته است. در این تحقیق، ابتدا اهمیت ارتباط بین فرم شهری و سلامت بررسی شده، سپس شاخصهای موثر بر پیادهمداری، ساختار فضایی و طراحی کالبدی محیط سکونت استخراج و ارزیابی شدهاند . اهمیت این پژوهش نه تنها از منظر بهداشت فردی، بلکه از دیدگاههای کلانتری همچون توسعه پایدار، اقتصاد شهری، کیفیت زندگی و رفاه اجتماعی نیز قابل بررسی است. نتایج این مطالعه میتواند به عنوان مبنایی جهت تدوین سیاستها و راهبردهای موثر در طراحی شهری سلامتمحور، بهویژه در سکونتگاههای جدید، مورد ا ستفاده قرار گیرد . روش تحقیق در این پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی بوده و دادهها از طریق مطالعات اسنادی، منابع کتابخانهای و بررسیهای میدانی گردآوری شده است. هدف نهایی این پژوهش ارائهی الگویی برای طراحی فرم شهری است که بتواند به ارتقاء سلامت عمومی در محیطهای شهری منجر شود.

تبیین مدل گردشگری پایدار پارک های جنگلی در راستای طراحی محیطی (نمونه موردی پارک جنگلی شهرستان درود)

لبه‌های مرده شهری به فضاهایی اطلاق می‌شود که به دلایل مختلف از چرخه زندگی شهری خارج شده و کارکردهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی خود را از دست داده‌اند. این فضاها اغلب باعث ایجاد احساس ناامنی، کاهش کیفیت زندگی و افت جذابیت محیط شهری می‌شوند. ازآنجاکه چنین فضاهایی به‌صورت ناکارآمد باقی می‌مانند، بازگرداندن آن‌ها به چرخه حیات شهری به یکی از چالش‌های اساسی مدیریت و برنامه‌ریزی شهری تبدیل شده است (Sorkin, 2011). در این میان، توسعه پایدار به‌عنوان یکی از رویکردهای کلیدی در بازطراحی و احیای لبه‌های مرده مطرح است؛ زیرا با تاکید بر پایداری زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی شهری، کاهش آثار منفی زیست‌محیطی و ایجاد فضاهای ایمن و پویا برای جامعه کمک نماید (Degen, 2008).در بسیاری از شهرهای امروزی، توسعه نامتوازن و رشد بی‌رویه بدون برنامه‌ریزی جامع موجب شکل‌گیری فضاهای رهاشده و بلااستفاده در بافت شهری شده است. این فضاها علاوه بر افت کیفیت محیط‌زیست شهری، بستر افزایش جرم و تخریب منظر شهری را نیز فراهم کرده‌اند. به بیان دیگر، لبه‌های شهری که باید نقش واسطه‌ای میان فضاهای مختلف و عامل تقویت تعاملات اجتماعی و اقتصادی باشند، به‌دلیل طراحی نادرست، بی‌توجهی به نیاز کاربران و نبود هماهنگی عملکردی، به فضاهایی غیرقابل‌دسترس و بی‌هویت تبدیل شده‌اند (Shokeen & Kaur, 2024). چنین وضعیت‌هایی نه‌تنها جذابیت بصری شهر را کاهش می‌دهد، بلکه احساس تعلق و امنیت را نیز تضعیف می‌کند. بنابراین، احیای لبه‌های مرده شهری از طریق طراحی شهری هوشمندانه و زمینه‌گرا یکی از اولویت‌های راهبردی در برنامه‌ریزی و مدیریت شهری محسوب می‌شود (Sorkin, 2011). در ایران نیز، روند گسترش بی‌رویه شهرها، ضعف در برنامه‌ریزی فضایی و کمبود راهبردهای طراحی مبتنی بر زمینه، موجب افزایش لبه‌های مرده شهری در بافت‌های معاصر شده است.

تبیین اصول طراحی مبلمان شهری با تاکید بر شهر هوشمند ( نمونه موردی : شهر کرد)

پایان نامه با عنوان تبیین کاربست رویکرد شهر 15 دقیقه ای در طراحی محلات شهری (نمونه مطالعاتی هفت سنگان شهر قزوین) در دانشکده هنر و معماری دفاع گردید.

احیا وکیفیت بخشی به آبکناره های بافت های درون شهری( نمونه موردی : مسیر آب شاه آباد خرم آباد)